دین گریز یا دیندار گریز؟
شاید این مطلب را از خیلی ها شنیده باشید: عده ای اصرار دارند که بگویند
مردم و خصوصا جوانان ایران دین گریز شده اند.شما چقدر با این مطلب موافقید؟
اینکه تهاجم فرهنگی دامنه دار دشمنان این مرز و بوم که در اصطلاح عام
غربی ها نامیده می شوند تاثیرات انکار ناپذیری را به جامعه ی دینی ما وارد
کرده است توسط هیچ کس نمی تواند انکار شود.
اما آیا همه ی مشکل به اصطلاح دین گریزی مردم و خصوصا جوانان فقط همین
یک نکته است ؟
بنده که از ابتدای انقلاب و از هفت سالگی در مسیر انقلاب واقع شده ام و
در حد وسعت درک قضایا از مراحل گذار انقلاب ، جنگ ، سازندگی ،
اصلاحات ، واینک دوران عدالت گستری را سپری کرده ام ودر همه ی
مراحل فوق در بتن جامعه بوده ام بعید می دانم که تنها گزینه دین گریزی
تهاجم همه جانبه فرهنگی غرب باشد.
در دوران انقلاب همه هرچه داشتند در طبق اخلاص گذاشتند و حتی غیر
متدینین هم برای پیروزی انقلاب تلاش کردند.
در دوران جنگ همه ی دلسوختگان انقلاب همه ی هستی ونیستی خود را
برای دفاع از کیان انقلاب وکشور به کار گرفتند و البته عده ای از
وطن پرستان نیزبرای حفاظت از کیان مملکت اقدام کردند و البته عده ای
دیگر نیز از آشفته بازار جنگ بهره ها گرفتند و عده ای نیز با ظاهر اسلامی و
مردم فریب راه نفوذ خود به قدرت وسرمایه دار شدن خود را هموار می کردند.
دوران سازندگی دوران دیگری بود زحمات طاقت فرسای مسوولین در
اوج بی پولی کشور وقیمت ارزان نفت فراموش شدنی نیست در این دوران
پایه گذاری روند کشور به سوی یک کشور کاملا صنعتی شتاب جدی گرفت
والبته دراین دوران نیز عده ای سود جو با استفاده از رانت های اقتصادی و
به بهانه خصوصی سازی کارخانه های بزرگ را تا مرز ورشکستگی رسانده
و با ثمن بخس آن را خریده ودر تملک خود در آوردند ودر این میان از
احساسات مذهبی مردم نیز بهره ها بردند والبته عدهای نیز پس از فراغت
از جنگ تازه به جایی رسیدند که ای داد ما تلاش کردیم و دیگران خوردند
وبرای آنکه از غافله سرمایه داری عقب نمانند گوی سبقت را از زالو صفتان
نیز ربودند.
اصلاحات ودوران آن نیز به کام عده ای دیگر بود هرچند تلاش بی پایان
برای حفظ وگسترش آزادی های سیاسی واجتماعی ستودنی است. وشاید نظیر
این گونه آزادی های اجتماعی در آینده نیز اتفاق نیفتد.
در دوران اصلاحات جاه طلبی های وصف ناشدنی عدهای و تلاش برای
رسیدن به ره صد ساله چنان قوتی گرفت که همه حتی خود اصلاح طلبان
از آن شاکی شدند والبته دراین برهه نیز استفاده از ابزار دین برای توجیه
درستی ونادرستی روند اصلاحات توسط عده ای ضربه ی دیگری رابر
جامعه ی دینی وارد کرد.
واینک دولتی در مصدر امور است که شاید قضاوت درمورد آن زود باشد .
این دولت با شعار اسلام راستین وگسترش عدالت علوی به میدان آمده است
ولی شواهد نشان می دهد که از پول نفت بر سر سفره های مردم خبری نیست
و مفسدان اقتصادی تهدید به معرفی می شوند آیا به نظر شما کسی که مفسد است
وفسادش بر راوی ثابت شده است جای درنگ برای معرفی دارد ویا سریعا
به مجازات برسد؟
بنده در دوران تحصیل و کار و ارتباطات کاری بسیار از متدین نماهایی دیده ام
که وقتی نام مبارک امام حسین( که درود خدا بر اوباد ) را می شنیدند اشک ها
بر گونه هایشان جاری می شد و نماز اول وقت را در هیچ لحظه ای از دست
نمی دادند .....اما در تعاملات اقتصادی اداری و غیر اداری بجز منفعت
طلبی هیچ نمی دیدند .
بروز اشکال در کاغذ سفید را اشکال شرعی می دانستند اما خروارخروار
از بیت المال در گروشان بود وعلاوه بر راننده با ماشین اداری و ماشین
شخصی از چند ماشین اداری دیگر در پارکینگ برای نشان دادن اهمیت
مدیرت خود بهره میگرفتند.
وعده ای دیگر نیز وسایل نقلیه ی اداری را در اختیار فرزندان خود قرار
می دادند.و...
ازاین دست اتفاقات بسیار است کافی است به تصویب و یا اجرای قوانینی
که میتوان با وثیقه وپول مجازات رابه تعویق انداخت و یا خرید بیاندازید.
اشتباه نشود هدف من مچ گیری نیست وبهتر آن است که مراجع ذیربط کار
خود را درست دنبال کنند.
اساس بحث من اینست که تا زمانی که دینداران ما از ابزار دین برای بهره -
وری شخصی استفاده می کنند و هیچ مرجعی نیست که حق او را در کف دستش
بگذارد طبیعی است که جوانان ما از دورویی ونفاق اینگونه افراد به تنگ آیند
وراه دیگر پیش گیرند . جوانان ومردم دین گریز نیستند این موضوع را در ایام
سوگواری سالار شهیدان و شب های قدر به وضوح می توان دید . مردم ما
دیندارند وبه اهل بیت عصمت وطهارت علاقه ی قلبی دارند والبته از
متظاهرین دیندار گریزانند.
